Nuchterheid kent geen tijd.

Maarssen. Een oud plaatsje, waar de naam uit de Romeinse tijd stamt. Tenminste dat wordt vermoedt, want uit een lijst met bezittingen van de Utrechtse kerk komt de naam Marsna. Dit houdt weer verband met natuurlijke elementen in het gebied, waaronder moerasgrond en veen. Kortom, de mensen waren erg uit de klei getrokken. Dat zijn van nature mensen, die goed kunnen samenwerken. En nu wil het feit, dat er een ‘Kom erbij’ project is in het dorp. Toeval bestaat dus niet.

Nuchterheid kent geen tijd. Klooster

Maar niet alles gaat goed in Maarssen, want het klooster Priorij Emmaus gaat dicht. Zelfs bij het klooster is de ontkerkelijking een feit, dus Maarssen is wel een oud plaatsje, maar ook een plaatsje dat bij de tijd is. Want in crisistijd is duidelijk te zien wie goed kan samenwerken. Wie niet bij de pakken neer gaat zitten. Wie de schouders er onder zet. Inwoners van Maarssen zijn een redelijk nuchter. Kan ook niet anders, want als je afstamt uit de Romeinse tijd, dan heb je een gladiatorinstelling. Of niet soms?

Kennen

‘Als ik in Amsterdam loop, herken ik zo een Maarssenaar. Ik onthoud de gezichten van mijn dorpsgenoten,’ zei hij. En het klopte. Zo wist hij over mij te vertellen dat ik jaren geleden (ik heb het later uitgerekend en het moest ruim vijftien jaar geleden zijn geweest) in een discussie verzandde met een buschauffeur die zich asociaal gedroeg. Zelf was ik het bijna vergeten, maar de man tegenover mij wist het nog precies.

Ik kende deze man niet, maar was hem tegen gekomen in de trein naar Maarssen. We raakten aan de praat en voor ik het wist stond ik tot 01.00 uur in de nacht te praten over van alles en over Maarssen.

‘Ik zie veel Maarssense mensen en ik onthoud de gezichten,’ vertelde hij. ‘Ik weet niet hoe ze heten, wat ze doen of waar ze voor staan, maar ik weet wel dat het Maarssenaren zijn.’

Bijzonder. En toen ik later in bed lag, we hadden nummers uitgewisseld, kon ik de slaap niet vatten. Wat een bijzondere ontmoeting met een dorpsgenoot die hemelsbreed nog geen kilometer bij me vandaan woonde en die ik nog niet kende. Mij kende hij wel. Een beetje.

Mensen

De geur van Bouwman

Winkelcentrum zwanenkamp

Het is begin jaren ’90 en met mijn buurjongen loop ik naar school. Ik ben een jaar of tien en haal mijn buurjongen ’s ochtends altijd op. Dan lopen we door de stillen straten van Zwanenkamp en gooien wat steentjes in de sloot. Kijken wie het verste komt.

Dan wandelen we verder en komen soms meer schoolgenoten tegen. Bij het zebrapad is het altijd uitkijken geblazen: daar rijden de meeste auto’s. Altijd gaat het goed.

We lopen verder en komen op het grote parkeerplein voor het winkelcentrum. Er is een supermarkt, een tabaksshop waar je ook snoepjes per stuk kunt kopen, een drogisterij en een kapsalon. En helemaal op de hoek zit nog een snackbar.

Maar ik wilde het eigenlijk over de bakker op de andere hoek hebben. Of meer nog: de geur er van. Net voor openingstijd lopen wij langs de bakkerij. Binnen zijn bakkers al uren bezig met het bakken van brood. En wij ruiken dat op weg naar school. Een mooier begin van de dag kun je je niet wensen.