Kennen

‘Als ik in Amsterdam loop, herken ik zo een Maarssenaar. Ik onthoud de gezichten van mijn dorpsgenoten,’ zei hij. En het klopte. Zo wist hij over mij te vertellen dat ik jaren geleden (ik heb het later uitgerekend en het moest ruim vijftien jaar geleden zijn geweest) in een discussie verzandde met een buschauffeur die zich asociaal gedroeg. Zelf was ik het bijna vergeten, maar de man tegenover mij wist het nog precies.

Ik kende deze man niet, maar was hem tegen gekomen in de trein naar Maarssen. We raakten aan de praat en voor ik het wist stond ik tot 01.00 uur in de nacht te praten over van alles en over Maarssen.

‘Ik zie veel Maarssense mensen en ik onthoud de gezichten,’ vertelde hij. ‘Ik weet niet hoe ze heten, wat ze doen of waar ze voor staan, maar ik weet wel dat het Maarssenaren zijn.’

Bijzonder. En toen ik later in bed lag, we hadden nummers uitgewisseld, kon ik de slaap niet vatten. Wat een bijzondere ontmoeting met een dorpsgenoot die hemelsbreed nog geen kilometer bij me vandaan woonde en die ik nog niet kende. Mij kende hij wel. Een beetje.

Mensen

Advertenties